| Profil de JinGleIt's mE ~ JiNGlePhotosBlogListes | Aide |
It's mE ~ JiNGleย้ายบ้านไปอยู่ที่ http://djingle.multiply.com/ ว่างๆก็แวะๆไปเยี่ยมนะคะ อิอิ 17 février ว่าด้วย Blog Tagก่อนอื่น ขอถอนใจยาวๆซักกะหน่อย... เห้ออออออออออออออ จบแล้ว จบซักกะที
ช่วงเวลาที่งานถาโถม โหมกระหน่ำมาไม่หยุดยั้ง หมดซักกะที ต่อจากนี้จะได้มานั่งชิลสบายใจที่ SCT เหมือนเดิมแล้ว
(แต่จะชิลไปถึงเมื่อไหร่ไม่รู้ เหอๆ อนาคตอันใกล้นี้อาจโดนอีกก็เปนได้ >_<)
อะ อะ ไม่เคยมาอัพเดท space มาชาติกว่า เพราะว่าตอนนี้ย้ายบ้านไปที่ http://djingle.multiply.com แล้วอะค่า
แต่ที่แว้บมาวันนี้ เพราะว่าโดน Tag!? แล้วมันคืออะไรหว่า!? ก็เพิ่งจะเห็นเด็กๆน้องๆเค้าเล่นกันอยู่พักนี้ว่า
"การ blog tag หรือ การแปะก็เหมือนการเล่นวิ่งไล่จับ ที่ถ้าเราถูกแปะแล้วต้องไปแปะคนอื่นต่อ
โดยคนที่โดนแปะจะต้องเขียนเรื่องราวของตัวเอง เรื่องราวที่คิดว่าไม่ค่อยมีคนรู้ 5 เรื่อง
ลงในบล็อคของตัวเอง แล้วค่อยไปแปะคนอื่นต่อไปอีก 5 คน (จดหมายลูกโซ่ชัดๆ) ให้เขียนต่อ
โชคยังดี ที่คนที่เคยโดนแปะไปแล้วไม่สามารถโดนแปะซ้ำซ้อนได้ ไม่งั้นคงเล่นกันเป็นวงกลมแน่ๆ"
ไม่รู้จะเล่าอะไรดี ครั้นจะเพิกเฉย ก็เกรงคน tag จะน้อยใจ (รึเปล่านะต้นนุ่น)
Chapter One: ประสบการณ์เจอหนุ่มมาติดพันครั้งแรกในชีวิต
ไหนๆก็เพิ่งผ่านวาเลนไทน์มาไม่นาน ประเดิมด้วยเรื่องแนวๆนี้ละกัน ฮ่าๆ
จำแม่นไม่เคยลืมว่าตอนนั้นอยู่ ป.6 ที่ ร.ร.แสงอรุณ ถึงจะเป็น ร.ร. สห แต่จิงก็ไม่เคยมีเพื่อนเป็นผู้ชายเลย
เด็กๆเรียบร้อยน่ารักมาตลอด (จริงๆเค้าจะแยกห้อง ช/ญ กันน่ะ เออะๆ)
แล้วมันก็เริ่มรู้สึกถึงรังสีและสายตารวมถึงพฤติกรรมแปลกๆออกมาจากเด็กผู้ชาย ป.5 คนนึงที่บ้านอยู่ในซอยเดียวกันซะด้วย
เริ่มจากการมองด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ...และมีการมากดกริ่งหน้าบ้านตอน 7 โมงเช้าแล้ววิ่งหนี ช่วงปิดเทอมหลายวันติดต่อกัน...
หลังจากนั้นไม่นาน เข้าสู่ฤดูสอบ ตอนสอบเด็กๆทุกคนต้องเอากระเป๋านักเรียนไว้หน้าห้องเรียน ห้ามเอาเข้าห้อง
ตอนพักก็ทิ้งเอาไว้อย่างนั้น กินข้าวเสร็จค่อยกลับขึ้นมาอ่านหนังสือก่อนเข้าห้องสอบ...
อยู่มาวันนึง.. หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ กลับมาก็หากระเป๋านักเรียนไม่เจอ !?? อ้ะ.. หายไปไหน ด้วยความไร้เดียงสา ก็ตกใจถึงขนาดน้ำตาร่วง
คุณครูก็ช่วยกันหา จนไปเจอว่ามันแอบอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเรียนเก่าๆตัวนึงตรงที่พักบันได ซึ่งเค้าไม่ใช้แล้ว... อา ใครนะ มาแกล้งกันได้ T.T
วันถัดมา... ใจไม่อยู่กะตัว กลัวกระเป๋าหายอีก กินข้าวเส็ดรีบจุ๊ดดดกลับมา.... กระเป๋ายังอยู่!! เห้อ.. แต่!!!!!!! หนังสือ! หายไปไหนม๊ดดดด
เหลือเพียงกระเป๋าเปล่า โบ๋เบ๋ โฮๆๆๆๆ ตกใจร้องไห้อีกตามเคย (ฮ่าๆๆๆๆ)
จากการสอบสวนทุกคน มีคนเห็นเด็กผู้ชายหัวเกรียนมาด้อมๆมองๆ ลับๆล่อๆ ที่ระเบียงตอนพักเที่ยง
สมมติฐานเบื้องต้นว่าต้องคือไอเจ้าเด็กคนนั้นแน่ๆ หึหึ...แต่จนบัดนี้ ความจริงก็ยังไม่เป็นที่กระจ่าง...
ที่แน่ๆ เกรดป.6 เทอมสุดท้ายร่วงลงไปมากมาย เพราะไม่มีหนังสืออ่านตอนปลายภาค(จะจบแล้วก็เลยไม่ซื้อ ปล่อยเลยตามเลย ฮ่าๆๆ)
Chapter Two: จิงไว้ผมสั้นมาตลอดชีวิตวัยเด็ก
ตั้งแต่เกิดมา จนตัวใหญ่เบ้อเริ่มก็ไว้ผมม้าสั้นเต่อ ถูกระเบียบกระทรวงศึกษาธิการมาตลอด
แถมยังติดกิ๊บเรียบร้อยเปี๊ยบ ผมยาวเลยหูหน่อยไม่ได้ ต้องตัดให้เห็นติ่ง จนเด๋วนี้ไปดูรุปแล้วก็ยังฮาไม่เลิก
ยิ่งตอน ม.6 เพื่อนสาวที่น่ารักของอิชั้นเป็นคนตัดให้ในห้องเรียน ซ้าย ขวาไม่เท่ากันอีก เซ็งชีวิต 555
พอเข้ามหาลัยก็ไม่วาย จะขอลองซอยผมต่อไป กว่าจะเรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงผมยาวก็ปาเข้าไปอายุจะ 20 และ อิอิ
Chapter Three: โดนแหกตา!!~
ตอนม.ปลาย อยู่ดีๆ หนังตาก็มีเม็ด
เม็ดแข็งๆ ไม่เจ็บไม่คันไม่เคือง อยู่ใต้หนังตา
หมอเค้าว่าไม่มีอันตราย แต่ก็เอาออกไปเถอะ เพราะเม็ดมันใหญ่ มองด้วยตาก็เห็นชัดมากมาย แถมยังมีเม็ดเล็กๆข้างในอีก
ก็เลยต้องเอาออก... ด้วยการกรีด! ฉีดยาชาที่เปลือกตา... เอาเหล็กมาง้างตา 4 ทิศ แล้วลงมีด! เอาเม็ดแข็งๆนี่ออกไป
ทำซ้ายทำขวา สลับกันไป เออะๆ ดีนะที่โตแล้วมันไม่เป็นอีกเนี่ย -*-
Chapter Four: ว่าด้วยการกิน
มีแต่คนแซวว่าจิงกินเยอะ กินทุกอย่าง... หึหึ แค่อยากจะบอกว่าที่ดูเหมือนกินทุกอย่างเลยเนี่ย
จริงๆแล้วก็แค่คิดว่าอะไรที่ไม่เคยได้สัมผัสหรือรับรู้ด้วยตัวเอง ถ้ามีโอกาสมันก็ต้องลองซักหน่อย
ถึงคนอื่นจะบอกว่าอันนี้อร่อย อันนี้ไม่อร่อยเลย แต่เราก็ต้องชิมให้มันรู้ว่า ไม่อร่อยที่ว่าเนี่ย รสชาดมันเป็นยังไง
อย่างน้อยเราก็ได้รับรู้มันด้วยตัวเองไง ชะม้า....
จิงๆก็เป็นะทุกเรื่องอะน้า ไม่ใช่แต่เรื่องกิน แหมๆ
อย่างไปเที่ยว สถานที่ไหนไม่เคยไปก็อยากไปหมด ถึงคนที่ไปมาแล้วจะบอกว่าไม่มีอะไรเลย มันก็ยังอยากไปสัมผัสด้วยตัวเองอยู่ดีนะ อิอิ
เพราะงั้นไปไหน มาชวนด้วยนะทุกคน (กลายเป็นเรื่องเที่ยวไปซะงั้น)
Chapter Five: JinG
สุดท้ายแล้ว จะเล่าว่าจิงที่ทุกคนเห็นทุกวันนี้ แต่ก่อนไม่ใช่เลยนะคะ
สมัยเด็กๆ จนจบม.ปลาย จิงเป็นคนเรียบร้อย มีเพื่อนน้อย ไม่ได้บาดหมางกะใคร แต่ก็ไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไหร่
ไม่เป็นที่รู้จัก จบม.ปลายมา เพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องนี่ไม่มีเลยไม่รู้จักทั้งนั้น เพื่อนต่างห้องยังแทบไม่มี กิจกรรมก็ไม่ค่อยได้ทำกะเค้า
ตอนที่กำลังจะเข้ามหาลัย ก็เลยมีความตั้งใจอย่างมากว่า ต่อไปนี้จะต้องไม่ใช่แบบที่ผ่านมาแล้ว...
ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหาลัย ก็สามารถทำได้อย่างที่ตั้งใจ ทักกับเพือนๆ กล้าที่จะเริ่มคุยก่อน ทำกิจกรรมแล้วสนิทกับพี่ๆน้องๆ
จนตอนนี้ก็เป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหละค่ะ (ไม่รู้มันดีขึ้นบ้างรึป่าว 555 แต่ก็ภูมิใจมากมายแล้วล่ะ ^^")
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ไม่รู้จะเล่าอะไรละ เออะๆ นั่งพิมพ์เป็นชั่วโมงเลยนะนี่
สำหรับ 5 คนถัดไปก็.. ไม่เอาดีกว่า ไม่ค่อยได้เล่นซะแล้วเรา อิอิ
รอตามอ่านของคนอื่นๆดีกว่า ^^ 23 novembre งาน...เยอะ!งาน เยอะ แยะ !!!
ทำ ไม่ ทัน !!!
นอน ก้อ ดึก !!!
เหนื่อย มาก มาย !!!
แต่ก้อ...ยังไหวนะ
23 octobre ณ สวนรถไฟเมื่อวานนี้ นัดพี่หนุย พี่โบ้ วัต แล้วน้องตัวเล็ก(หุหุ)ออกไปเที่ยวเล่นถ่ายรูป ณ สถานที่ยอดฮิตแห่งนึง นั่นก็คือ... สวนรถไฟ!
ก็เพิ่งจะรู้ว่าไปสวนรถไฟเนี่ย มันจะต้องขี่จักรยานอะ แบบว่าคนมันไม่เคย ก็เลยล่อส้นสูงไปซะ แหะๆๆ แต่ก็นะไม่มีผลต่อการปั่นจักรยานครับผม สบายมั่ก
เหตุการณ์ผ่านไปดูเหมือนจะไม่มีอะไร ก็สนุกสนานเฮฮาไปตามประสา(คนบ้ากล้อง)
และแล้ว... ก็มาถึงสถานที่เเห่งนึง นั่นก็คือ ...สนามเด็กเล่น... ที่สำหรับเด็กๆ ไว้ปีนป่าย
เก็บภาพไปซักพัก จนเกือบจะออกแล้ว เกือบแล้วจริงๆ แต่จิงกับมดก็มาสะดุด บ้านต้นไม้เล็กๆ เข้าให้ อยากได้บรรยากาศไม้ๆแหะ อิอิ ก้อเลยชวนกันขึ้นไป
ทางลงก้อมีให้เลือกอยู่หลายทาง เป็นบันไดเชือก เป็นราวเหล็กตรงๆ เป็นราวเหล็กเกลียวๆ แล้วก็เป็นขั้นไม้ถี่ๆ(น่าจะเอาไว้ขึ้นมากกว่าลง) ด้วยความที่เราไม่เค้ยไม่เคย รูดตัวลงจากเสา ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยเล่น ก็เลยขอลองหน่อยอะกัน.... พอรูดลงมาถึงพื้นก้อยังคิดในใจว่าเหมือนกระโดดลงมาเลยเพราะจริงๆแล้วมันเตี้ยๆนะ 5555
ระหว่างที่คิดอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามะกี๊ ตอนจับเสาอะ มือขวามันไปกระแทกกำไลที่ใส่มา เจ็บๆแฮะ เลยเหลือบไปดู...
โอ้ววววววววววว...
เลือดหยดออกมาแล้ววว หยา... จากที่ไม่ค่อยเจ็บ เห็นแผลก้อเจ็บนิดๆขึ้นมาทันใด 5555
แล้วก้อเหลือบไปดูกำไล... เห็นเหมือนหนังติดอยู่...อึ๋ย กำไลมันหนีบนี่เอง ว่าแล้วพี่หนุยก้อช่วยหยิบออกให้ แล้วทุกคนก็ช่วยพาไปล้างมือทำแผลกันใหญ่เลย ขอบคุณทุกคนมั่กๆ ตอนที่ล้างน้ำเปล่า ก็เห็นว่า เอ่อ....... มันไม่ใช่แค่หนัง... เนื้อมันหลุดไปด้วยวุ้ย โอ้ววววว นิ้วเป็นหลุมเลย อ๊าาาาาาา >_< (พี่หนุยบอกว่าตอนที่หยิบออกจากกำไลก็รู้สึกแล้วว่ามันเป็นก้อนๆเล็กๆ ไม่ใช่หนัง เหอๆ สยอง)
ถึงตอนนี้ล้างน้ำเส็ดแล้ว ก็ไปที่สำนักงานฆ่าเชื้อแล้วก็ใส่เบตาดีน แปะพลาสเตอร์ยาไว้ เลือดก็เหมือนจะหยุดๆแล้ว...เฮ่อ... ก็เลยดำเนินภารกิจกันต่อไป
แต่ก็ยังไม่จบแค่นั้น คืนนั้น.. หลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็จะมาเปลี่ยนพลาสเตอร์ยา ก็พบว่า.. โอ้ว เลือด เลือดอ่าาาา ยังซึมออกมาไม่หยุดเลย นี่มันตั้งกี่ ชม แล้วเนี่ย.... ไปหาหมอให้เค้าทำแผลดีกว่าวุ้ย ก็เลยจัดแจงเดินออกไป รพ หน้าบ้านกะหม่าม้า แล้วก็เจอบุรุษพยาบาลหน้าเหม็นๆ ถามว่า " โดนอะไรมา แล้วปล่อยแผลตากแดดตากลมอย่างเงี๊ยหรอ พลาสต้งพลาสเตอร์ไม่ปิดหรอไง" (ตอนนั้นแกะออกแล้ว) - -" สักพักคุณหมอก็มาดู หน้าไม่รับแขกยิ่งกว่าบุรุษพยาบาลอีก สงสัยเซ็ง ต้องทำงานช่วง long weekend.... ก็เดินมาดูๆ แล้วบอกว่าอืม แผลถลอกนะ... เห้ยๆ เด๋วก่อนค่ะ ดูใหม่ก๊อนน มันเป็นรูลงไปแล้ว จะถลอกอะไรเล่า เหอๆๆ (แต่ไม่ได้พูด แค่บอกว่ารู้สึกว่าเนื้อจะหลุดไปนิดหน่อยด้วยค่ะ เป็นเป็นหลุมลงไป)
แล้วหมอก็เลยดูใหม่ ก็บอก อืม.. โดนกี่โมง ล้างแผลทุกวัน ที่ไหนก็ได้ ไม่ให้ล้างเอง เด๋วอักเสบแล้วไม่รู้ ฉีดบาดทะยักนะ แล้วก็หันหลังจากไป.... - -"
ไม่ได้ฉีดยามานานมาก บาดทะยักนี่ระบมเจงๆ วันนี้ตื่นมาว่าจะหลั่นล้ากับวันหยุดที่เหลืออีก 1 วัน ปรากฎว่าไข้ขึ้นซะแล้ว 39 องศาได้ โอย.... หมดแรง
... วันหลังไม่ซ่าส์แล้วคร๊าบบบ (T.T) ... 15 octobre Outing 2006(อาจจะยาวหน่อย เพราะเอารูปยัดลงมาด้วยนะคะ :P) เริ่มจากการออกเดินทางจากทิปโก้ กว่าจะถึงกาญจนบุรีเกือบ 4 ชั่วโมงแน่ะ ไปรถทัวร์อะค่ะก็เลยขับช้าหน่อยแต่ก็ปลอดภัยดีนะ วันแรกไปถึงก็ไม่ได้ทำอะไร ลงไปรวมกลุ่มคนบ้ากล้องก่อนกินข้าว(บ้ากล้อง=บ้าอยากอยู่หน้ากล้อง=บ้าอยากเป็นนางแบบ555) แล้วก้อกินข้าวเย็นก่อนจะแยกย้ายกันไป.... แน่นอนว่าไม่ได้ไปนอน หุหุ... ตื่นรับเช้าสดใสด้วยอาการงัวเงียปนก่งก๊ง ซัดไข่ดาวไป2 ไส้กรอก3 แฮม3 ข้าวต้ม1 ปาท่องโก๋1 แล้วก็ตระหนักว่าน่าจะพอได้แล้วมั๊ง แหะๆๆ เรียบร้อยก้อเริ่มกิจกรรมคราวนี้นำโดยทีมงานจาก Stone Activity พี่ๆเค้าเฮฮากันดีแต่ก็สอดแทรกสาระอยู่เป็นระยะๆนะ น่ารักดี ^ ^" แรกๆก็เล่นเกมเล็กๆน้อยๆจับกลุ่มกันแล้วก็เปลี่ยนกลุ่มแตกวง วนไปวนมา หลังจากเสร็จกระบวนการจับสลับแตกแยกวงเปลี่ยนกลุ่มทั้งหลายก็ได้กลุ่มของตัวเองมา 1 กลุ่มซึ่งประกอบด้วยเพื่อนๆเราเกินครึ่งซะแล้ว ไม่รู้ทำไม.. แหม๊.. บังเอิญจริงๆ mission1 mission2 mission3 mission4 ....คืนนี้มีการแสดงของน้องๆ สนุกสนานเฮฮา ทำให้นึกถึงบรรยากาศตอนรับน้องเลยอะ ดีๆๆ อิอิ... 23 septembre My Vacation
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ไว้ไปเทียวกันอีกน้าาาาาาา \(^.^)/
|
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|